Dostęp do komunikacji nie powinien zależeć wyłącznie od obecności terapeuty ani od tego, czy użytkownik ma przy sobie urządzenie elektroniczne. W wielu codziennych sytuacjach potrzebne są proste i natychmiast dostępne rozwiązania, które pozwalają przekazać informację, dokonać wyboru, zapytać, odmówić albo skomentować wydarzenie. Taką funkcję mogą pełnić tablice komunikacyjne, podkładki, pierścienie, książki, zestawy symboli oraz inne pomoce wykorzystujące komunikację wspomagającą.
Rozwiązania dostępne w tej kategorii zostały przygotowane z myślą o różnych środowiskach i grupach użytkowników. Mogą być używane w domu, szkole, przedszkolu, gabinecie terapeutycznym, placówce medycznej i przestrzeni publicznej. Nie zastępują indywidualnej diagnozy ani pełnego systemu AAC, ale mogą stać się jego funkcjonalnym elementem. W wielu sytuacjach zapewniają także rozwiązanie zapasowe wtedy, gdy urządzenie elektroniczne jest niedostępne.
Komunikacja alternatywna i wspomagająca obejmuje różne sposoby przekazywania znaczeń. Mogą należeć do nich gesty, mimika, pismo, znaki manualne, fotografie, symbole graficzne, tablice, książki oraz urządzenia generujące mowę. Użytkownik nie musi wybierać jednego kanału. W praktyce często korzysta z kilku sposobów zależnie od sytuacji, rozmówcy i własnych możliwości.
ASHA zalicza tablice i książki komunikacyjne, fotografie, obrazy oraz inne pomoce niewymagające elektroniki do form AAC o niskim poziomie technologii. Jednocześnie podkreśla znaczenie podejścia multimodalnego oraz stałego dostępu użytkownika do jego narzędzi komunikacyjnych.
Z tego powodu gotowej tablicy nie należy traktować jako rozwiązania gorszego od aplikacji. Czasem to właśnie pomoc papierowa, laminowana podkładka albo plansza zamontowana w konkretnym miejscu jest najbardziej dostępna. Może też uzupełniać urządzenie wysokiej technologii i zabezpieczać możliwość porozumiewania się podczas awarii, ładowania albo sytuacji, w której tablet jest niewygodny.
Każdy użytkownik ma inne potrzeby językowe, ruchowe, wzrokowe i poznawcze. Różni się także jego środowisko, doświadczenia, zainteresowania oraz sposób inicjowania kontaktu. Z tego powodu żadna gotowa tablica czy książka nie może być automatycznie uznana za kompletny system odpowiedni dla wszystkich osób.
Gotowe produkty sprawdzają się szczególnie wtedy, gdy odpowiadają konkretnej sytuacji lub stanowią część szerszego rozwiązania. Mogą ułatwić rozpoczęcie pracy, zabezpieczyć określony kontekst albo zwiększyć dostępność komunikacji w miejscu, w którym wcześniej nie było żadnego wsparcia. W miarę rozwoju użytkownika często potrzebne jest rozszerzenie słownictwa, zmiana sposobu dostępu albo połączenie kilku narzędzi.
ASHA wskazuje, że dobór AAC powinien uwzględniać indywidualne potrzeby, preferencje, język, środowisko oraz możliwości dostępu. System wymaga również modyfikacji wraz ze zmianą potrzeb komunikacyjnych.
Tablice są jednym z najbardziej uniwersalnych narzędzi AAC. Mogą wspierać rozmowę w klasie, gabinecie, poczekalni, restauracji, szpitalu, na placu zabaw albo podczas aktywności rekreacyjnej. Ich funkcja zależy przede wszystkim od dobranego słownictwa oraz sposobu wykorzystania przez użytkownika i jego partnera.
Dobra plansza nie powinna zawierać wyłącznie rzeczowników i podstawowych próśb. Potrzebne są również czasowniki, określenia, słowa społeczne, pytania oraz możliwość odmowy i komentowania. Człowiek powinien móc przekazać coś więcej niż „chcę” lub „potrzebuję”. Właśnie dlatego podczas projektowania pomocy ważniejsza od samej liczby pól jest różnorodność możliwych funkcji komunikacyjnych.
W sklepie znajdują się zarówno tablice komunikacyjne wewnętrzne, jak i rozwiązania przeznaczone do montażu na zewnątrz. Ta druga grupa może zwiększać dostępność komunikacyjną przestrzeni publicznej, placówek edukacyjnych, obiektów turystycznych i innych miejsc, w których spotykają się osoby o różnych potrzebach. Aktualna oferta obejmuje obie podkategorie.
Dostępność nie dotyczy wyłącznie architektury. Osoba może bez przeszkód wejść do budynku, a jednocześnie nie mieć sposobu, aby przekazać potrzebę, zadać pytanie albo poprosić o pomoc. Rozwiązania komunikacyjne umieszczone w przestrzeni wspólnej mogą ograniczać część takich barier.
Tablica zamontowana przy placu zabaw, szkole, parku lub obiekcie publicznym nie tworzy indywidualnego systemu AAC. Pełni inną funkcję. Zapewnia wspólny zasób dostępny w określonym miejscu i może być używany przez osoby, które potrzebują komunikacji symbolicznej, wsparcia rozumienia albo prostego sposobu wskazania informacji.
ASHA opisuje dostęp komunikacyjny jako możliwość udziału w usługach i działaniach na równych zasadach przy wykorzystaniu niezbędnych form wsparcia. Wśród rozwiązań wymienia między innymi gesty, pismo, fotografie, tablice komunikacyjne oraz technologie wspomagające.
Podkładka może znajdować się bezpośrednio na stole, biurku lub stanowisku pracy. Dzięki temu użytkownik nie musi za każdym razem szukać oddzielnej książki czy urządzenia. Takie rozwiązanie może być przydatne podczas posiłku, zajęć edukacyjnych, zabawy, terapii albo innych powtarzalnych aktywności.
Jej wartość nie wynika jednak z samej obecności symboli. Partner powinien wiedzieć, gdzie znajduje się słownictwo i w jaki sposób z niego korzystać podczas własnych wypowiedzi. Materiał pozostawiony na stole bez modelowania i reagowania na komunikaty może szybko stać się elementem wyposażenia, którego nikt nie używa.
Podkładka może również pełnić funkcję uzupełniającą wobec głównego systemu. Nie musi konkurować z komunikatorem. Jej zadaniem może być szybkie zapewnienie dostępu do określonego słownictwa w miejscu, w którym wymiana informacji odbywa się często.
Pierścienie komunikacyjne z symbolami są rozwiązaniem przydatnym wtedy, gdy potrzebujemy pomocy łatwej do przenoszenia. Mogą być używane podczas spaceru, wycieczki, zajęć terenowych, pracy poza gabinetem oraz w sytuacjach, w których większa tablica byłaby niewygodna.
Ich niewielki format ma jednak również ograniczenia. Mała liczba dostępnych elementów oznacza węższy zakres wypowiedzi. Dlatego pierścień najlepiej traktować jako narzędzie kontekstowe lub dodatkowe, a nie automatycznie jako pełny język użytkownika.
W praktyce może zapewnić szybki dostęp do potrzebnych komunikatów, słów regulujących interakcję albo informacji związanych z określoną sytuacją. Warto jednak obserwować, czy z czasem użytkownik nie potrzebuje bardziej rozbudowanego rozwiązania.
Symbole mogą wspierać komunikację, rozumienie otoczenia i organizację informacji. Ich funkcja zależy od sposobu zastosowania. Ten sam znak może pojawić się na tablicy komunikacyjnej, planie dnia, oznaczeniu pomieszczenia albo materiale edukacyjnym, lecz w każdym z tych miejsc spełnia inne zadanie.
W kategorii znajdują się gotowe zestawy symboli związane z różnymi obszarami codziennego życia. Aktualna oferta obejmuje między innymi zestawy przeznaczone do domu, szkoły i przedszkola oraz zestawy czasowników, rzeczowników i wyrażeń.
Warto przy tym pamiętać, że wizualne oznaczenie miejsca nie jest automatycznie AAC. Etykieta może ułatwiać orientację i rozumienie otoczenia, ale niekoniecznie pozwala użytkownikowi tworzyć własne wypowiedzi. Rozróżnienie funkcji pomocy jest ważne, ponieważ zapobiega traktowaniu każdego zestawu obrazków jako systemu komunikacyjnego.
Jednym z podstawowych kryteriów oceny pomocy jest zakres języka dostępnego dla użytkownika. System ograniczony do wyboru spośród kilku oczekiwanych odpowiedzi daje niewiele możliwości spontanicznej komunikacji. Człowiek powinien mieć przestrzeń do wyrażania własnych pomysłów, również wtedy, gdy partner ich wcześniej nie przewidział.
To oznacza potrzebę uwzględniania wielu funkcji komunikacyjnych. Oprócz próśb ważne są komentarze, pytania, odmowa, protest, ocena, opowiadanie i budowanie relacji. Light i McNaughton opisują kompetencję komunikacyjną jako konstrukt obejmujący obszar językowy, operacyjny, społeczny i strategiczny. Zwracają również uwagę na wpływ czynników psychospołecznych oraz środowiskowych.
Dlatego liczba symboli nie powinna być jedyną miarą jakości pomocy. Ważniejsze jest to, jakie działania językowe stają się dzięki niej możliwe.
Nawet dobrze zaprojektowana pomoc nie będzie funkcjonować bez osób, które potrafią z niej korzystać podczas rozmowy. Partner powinien zauważać próby komunikacji, pozostawiać czas na odpowiedź i reagować na inicjatywy użytkownika. Powinien również unikać ciągłego przepytywania i wyręczania rozmówcy.
Badania nad instruktażem partnerów pokazują, że ich zachowanie można skutecznie zmieniać. Meta-analiza Kent-Walsh i współpracowników objęła 17 badań i wskazała wysoką skuteczność interwencji skierowanych do partnerów. Do najczęściej uczonych strategii należały modelowanie AAC, oczekiwanie oraz zadawanie pytań otwartych.
Gotowy produkt może więc ułatwiać dostęp do języka, ale to sposób jego wykorzystania decyduje o jakości interakcji. Tablica nie powinna służyć wyłącznie do zadawania poleceń typu „pokaż, gdzie jest…”. Ma być narzędziem rozmowy.
Modelowanie polega na tym, że partner sam korzysta z symboli podczas własnej wypowiedzi. Mówi i równocześnie wskazuje wybrane elementy, dzięki czemu użytkownik otrzymuje dostępny dla siebie wzorzec użycia systemu. Nie wymaga to wskazywania każdego słowa ani natychmiastowego powtarzania.
Taką strategię można stosować również z gotowymi tablicami, podkładkami i książkami. Partner może komentować wydarzenie, zadawać pytanie albo wyrażać własną opinię przy użyciu dostępnych symboli. Dzięki temu pomoc przestaje być materiałem przeznaczonym wyłącznie dla użytkownika, a staje się wspólnym narzędziem interakcji.
Systematyczny przegląd Biggs, Carter i Gilson obejmował 48 badań nad wspomaganym modelowaniem. Autorzy opisali korzystne wyniki w różnych obszarach komunikacji ekspresyjnej dzieci o złożonych potrzebach komunikacyjnych. Jednocześnie wskazywali na zróżnicowanie metod oraz potrzebę dalszych badań. Biggs, Carter & Gilson 2018 – publikacja
Placówka edukacyjna jest środowiskiem, w którym potrzeba komunikacji pojawia się przez cały dzień. Uczeń odpowiada na pytania, komentuje, zgłasza potrzeby, rozmawia z rówieśnikami i uczestniczy w aktywnościach grupowych. Dostęp do AAC nie powinien ograniczać się do godzinnej terapii raz w tygodniu.
Gotowe tablice, podkładki, zestawy symboli oraz pomoce organizujące przestrzeń mogą ułatwiać budowanie dostępnego środowiska. Szczególnie ważna jest konsekwencja między miejscami i partnerami. Jeśli system pojawia się tylko w gabinecie, możliwości generalizacji stają się ograniczone.
ASHA zaleca zapewnianie uczniom różnych form wsparcia AAC w wielu środowiskach szkolnych oraz szkolenie nauczycieli, rodziców i personelu. Podkreśla także potrzebę współpracy całego zespołu.
Osoba mająca trudności z mową może potrzebować wsparcia także podczas wizyty lekarskiej, hospitalizacji lub załatwiania spraw w instytucji. W takich sytuacjach przekazywane informacje często mają duże znaczenie. Dotyczą bólu, objawów, zgody, odmowy, pytań i własnych decyzji.
Prosta tablica dostępna w gabinecie lub poczekalni nie zastąpi indywidualnego systemu pacjenta, ale może zwiększyć możliwość przekazania podstawowych informacji. ASHA wymienia tablice, pismo, fotografie oraz technologie wspomagające wśród sposobów zwiększających dostęp komunikacyjny w opiece zdrowotnej.
Podobna zasada dotyczy miejsc publicznych. Im więcej środowisk przewiduje różne sposoby komunikowania się, tym mniej odpowiedzialności za pokonywanie barier spada wyłącznie na użytkownika.
AAC nie ma granicy wieku. Może wspierać dziecko rozwijające język, nastolatka, osobę dorosłą po urazie lub udarze oraz człowieka z chorobą postępującą. Różnić się będą jednak treść, wygląd, zakres słownictwa i sposób dostępu.
Materiały dla dorosłych powinny odpowiadać dorosłym rolom, doświadczeniom i tematom rozmów. Nie powinny być infantylizowane tylko dlatego, że użytkownik potrzebuje symboli albo prostszej formy wskazywania. W przypadku dzieci równie ważne jest zapewnienie słownictwa umożliwiającego zabawę, relacje, naukę i samodzielne komentowanie wydarzeń.
Dlatego przed zakupem warto spojrzeć nie tylko na nazwę produktu. Znacznie ważniejsze jest to, czy jego zawartość odpowiada sytuacjom, w których dana osoba rzeczywiście będzie się komunikować.
Najpierw warto określić problem, który chcemy rozwiązać. Jeżeli użytkownik potrzebuje szybkiego sposobu komunikowania się w jednym miejscu, dobrym rozwiązaniem może być tablica lub podkładka. Przy częstych zmianach otoczenia praktyczny może okazać się pierścień. Jeżeli celem jest rozbudowanie istniejącego systemu, potrzebne mogą być zestawy symboli albo inne materiały uzupełniające.
Następnie trzeba ocenić sposób dostępu. Rozmiar pól, ich liczba i kontrast powinny odpowiadać możliwościom wzrokowym oraz ruchowym. Trzeba również sprawdzić, czy użytkownik rozumie zastosowane reprezentacje i czy posiada sposób wiarygodnego wskazywania.
Na końcu warto przyjrzeć się partnerom. Nawet najstaranniej wykonana pomoc nie zastąpi czasu, uwagi i gotowości do rozmowy. Jeżeli otoczenie nie reaguje na komunikaty, problemem nie jest liczba symboli.
Gotowa pomoc może znacząco skrócić czas potrzebny do przygotowania pierwszego rozwiązania. Nie trzeba za każdym razem projektować wszystkiego od początku. Jest to szczególnie użyteczne w placówkach, które potrzebują narzędzia do określonej sytuacji lub chcą szybko zwiększyć dostępność komunikacji.
Jednocześnie warto obserwować sposób wykorzystania produktu. Jeżeli użytkownik regularnie szuka słowa, którego nie ma, system wymaga rozszerzenia. Gdy określone pola są trudne do wskazania, potrzebna może być zmiana układu lub sposobu dostępu. Dobrze zaplanowane AAC rozwija się razem z człowiekiem.
Gotowy produkt nie powinien więc zamykać procesu. Ma ułatwiać komunikację i stanowić punkt wyjścia do dalszych decyzji.
Najważniejszym kryterium wyboru pomocy nie jest liczba ilustracji ani wygląd planszy. Pytanie brzmi, czy użytkownik może dzięki niej skuteczniej uczestniczyć w interakcji. Narzędzie powinno zwiększać możliwość przekazania własnego komunikatu, a nie wyłącznie ułatwiać wykonywanie poleceń.
Dostęp do słów oznaczających odmowę, zmianę zdania czy potrzebę zakończenia aktywności jest równie istotny jak możliwość proszenia. Partner powinien przyjmować również te komunikaty, które są dla niego niewygodne. W przeciwnym razie system pozostaje narzędziem kontroli zamiast komunikacji.
Właśnie dlatego projektowanie i wykorzystywanie pomocy opieramy na języku, uczestnictwie oraz prawie użytkownika do własnego głosu. Gotowe tablice, podkładki i symbole mają wspierać ten proces, a nie zastępować człowieka ani jego indywidualnego sposobu komunikowania się.
W tej kategorii znajdują się fizyczne rozwiązania przeznaczone do różnych sytuacji komunikacyjnych. Oferta obejmuje między innymi tablice wewnętrzne i zewnętrzne, podkładki, pierścienie, zestawy symboli, Bibliotekę AAC oraz inne specjalistyczne pomoce. Poszczególne produkty różnią się formatem, zakresem słownictwa, zastosowaniem oraz wykorzystanym systemem symboli.
Przed wyborem warto przeczytać opis konkretnego produktu i zastanowić się nad miejscem jego używania. Jeżeli potrzebujesz materiałów do samodzielnego wydrukowania, osobną część sklepu stanowią pliki i pakiety PDF AAC. W przypadku szkoły, przedszkola, placówki medycznej lub instytucji publicznej można również skorzystać z rozwiązań projektowanych dla całych środowisk.
Celem nie jest wyposażenie użytkownika w jak największą liczbę pomocy. Znacznie ważniejsze jest stworzenie takiego środowiska, w którym właściwe narzędzie znajduje się we właściwym miejscu, partner potrafi z niego korzystać, a osoba używająca AAC ma rzeczywistą możliwość powiedzenia tego, co chce przekazać.
American Speech-Language-Hearing Association. (b.d.). Augmentative and Alternative Communication (AAC). ASHA Practice Portal.
ASHA – Augmentative and Alternative Communication
American Speech-Language-Hearing Association. (b.d.). Communication Access Resources: Communication Aids.
ASHA – Communication Aids
Biggs, E. E., Carter, E. W., & Gilson, C. B. (2018). Systematic Review of Interventions Involving Aided AAC Modeling for Children With Complex Communication Needs. American Journal on Intellectual and Developmental Disabilities, 123(5), 443–473. DOI: 10.1352/1944-7558-123.5.443.
Biggs, Carter & Gilson 2018 – DOI
Kent-Walsh, J., Murza, K. A., Malani, M. D., & Binger, C. (2015). Effects of Communication Partner Instruction on the Communication of Individuals using AAC: A Meta-Analysis. Augmentative and Alternative Communication, 31(4), 271–284. DOI: 10.3109/07434618.2015.1052153.
Kent-Walsh i wsp. 2015 – DOI
Light, J., & McNaughton, D. (2014). Communicative Competence for Individuals who require Augmentative and Alternative Communication: A New Definition for a New Era of Communication? Augmentative and Alternative Communication, 30(1), 1–18. DOI: 10.3109/07434618.2014.885080.
Light & McNaughton 2014 – DOI
